Günün Resmi

"Tartışmalı resim" ise "tartışmalı resim" işte! Ergen bir kız bedeninin gitar gibi kullanılıp okşanmasıyla "kompozisyon"u yahut "su"yu çıkarılan bu "gitar dersi", yirminci yüzyılın en meşhur ressamlarından biri kabul edilen,  hayatteyken Louvre müzesinde eserlerinin sergilendiğini görebilen birkaç ressamdan biri olduğu söylenen meşhuuuur Balthus'un en meşhur resmi.

Gerçi bugün meşhurlukla ilgili asıl mevzumuz Bono idi. İşte onun da varmış bir bağlantısı, ekşi sözlük'ten, "9. balthus entri"sinden öğrendik: bir evvelki yüzyılın en önemli gerçekçi ressamlarından. hem münzevî, hem de birçoklarıyla sıkı fıkı bir tipti rahmetli. cenazesinde bono abimiz şarkı söylemiş, belirtmeden geçmeyelim.

Evet, cenazesinde Bono'nun şarkı söyleyebileceği denli meşhur ressamımız Balthus'la ilgili ilk "ekşi entri" ise onu merak edenler için kısa bir özet geçiyor : tam adıyla balthazar klossowski de rola. kadri bilinmemiş polonyalı ressam ve yazar e. klossowski'nin oğlu, balthus. 1900'lerin başında paris'te doğdu. ailesi bir sanat komününün parçasıydı zaten, çevresinde derain, bonnard, rilke gibi adamlar vardı hep. onlardan feyz alması, onlara özenmesi kaçınılmazdı. formel bir eğitim almadan, oraya buraya savrularak resim sanatını öğrendi balthus. annesinin yakın arkadaşı rilke, kendi dostu camus de bu yolda onun destekçileri oldular. başlarda şiirsel natüralizmin egemen olduğu sokak, eviçi resimleri, düşsel peyzajlar çizen balthus zamanla sürrealizmin daha belirginleştiği, alman nouvelle objectivité (yeni nesnellik) akımlarının eksenine girdi; daha içe kapalı, gizli anlamlı, erotik resimler çizmeye başladı. pedofilik ögeler taşıyan lolita resimleri, uyuyan la belle'ler, çizmeli kediler, kadın, erkek ve hayvan anatomilerini bambaşka stillerde kaynaştırdığı grotesk figürler, bu çok kişisel ve masalsı tarzın nüveleri. temelde hiçbir okula bağlı kalmadı balthus. onaylanmayan hayatını da modelleriyle isviçre'deki dağ evinde kedileriyle, ya da paris banliyölerinde asosyal bir şekilde geçirdi. hayatında çok az söyleşi yaptı, fotoğraf çektirdi. bu haliyle bana biraz da salinger'ı hatırlatır kendisi. camus'nün la peste (veba) ve etat de siége (sıkıyönetim) yapıtlarına çizdiği dekorlar görülesidir. bu özgür ve dahi adamın tek varisi, oğlu biraz tanıtmıştır onu dünyaya; çıkarabilmiştir onu kozasından. tabloların sergilere, müzelere, kitaplara girmesinin müsebbibi de biraz o'dur. geçen sene (2001) kaybettik kendisini.

bugünlük bu kadar malumat kâfi.

Resim kaynağı ise viki: http://en.wikipedia.org/wiki/File:Guitarlesson.jpg 

Rubens yayınımıza verdiğimiz dört günlük kuşlu, çocuklu ve de zorunlu aranın ardından, sadece "solo resimleri" ile değil "kolektif eserleri" ile de bilinen ressamımızdan, son kez, Brueghel üstadımızla birlikte yaptığı bir resmi paylaşalım istedik. Brueghel'lerin yaşlı olanı ile birlikte çizdikleri "görmenin alegorisi"nde, rönesansın bu iki büyük ressamı, özellikle ressamların neyi, nasıl görüp tuvale aktardıklarına dair karışık bir stüdyo/atölye tablosu sunuyorlar. Bütün o resimleri, heykelleri, portreleri, dünyevi ve kutsal görüntüleri, kendilerine melekler mi gösteriyor; yoksa atölyenin dışarı açılan kapılarından gerçek dünya mı içeri sızıyor? Daha önce resimlerine yer verdiğimiz Brueghel'in "ayrıntı işçiliği" Rubens'in tarzı ile birleşince yeni bir görme biçimi mi ortaya çıkıyor? Brueghel, Rubens'in tablosuna niye karışıyor? Yok öyle değil, aslında tersi söz konusu; Rubens, Brueghel'in tablosuna karışıyor. Zira "izlek" Brueghel'in. Daha önce "işitmenin alegorisi"ni (Kaynak), "kokunun alegorisi"ni (Kaynak) ve "zevkin alegorisi"ni (Kaynak) çizen ressam, bu kez yanına Rubens'i alıp "görüş"ü ve görme biçimlerini çoğaltmaya çalışıyor...

Resim kaynağı: http://www.abcgallery.com/B/bruegel/jan7.html